<p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">أنا أم لطفل عمره ١٢ سنة. لم أضربه في حياتي، ولم أهنه، بل أحرص على التربية بالحوار. لكنني ألاحظ أنه يتوتر جدًا عندما أستدعيه باسمه، ويرتبك إذا طلبت منه الجلوس معي، وأحيانًا يبدأ في تبرير نفسه قبل أن أتكلم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">الأمر الغريب أنه يتصرف وكأنه ينتظر عقابًا لم يحدث</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">سألته مرة: “إنت خايف مني؟</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">قال: “لا، بس مش عايز أزعلك</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">أنا لا أرى نفسي مخيفة، لكن ربما أكون حازمة أكثر من اللازم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"">هل يمكن أن يشعر الطفل بصدمة دون أن أؤذيه فعليًا؟</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif""><o:p></o:p></span></p>
أختي
الكريمة،
ليس
كل ألم يُصنع باليد، فبعض الألم يُصنع بالصوت، وبنبرة التوقع، وبثقل النظرة.
ما
تصفينه قد يشير إلى ما يسمى بـ الصدمة العاطفية الدقيقة (micro-emotional trauma)،
وهي تراكمات صغيرة من مشاعر الخوف أو التوتر، لا تصل لحد الإساءة الواضحة، لكنها
تخلق حالة من فرط اليقظة (Hypervigilance) لدى الطفل.
قد
يكون ابنك طور نمطًا داخليًّا قائمًا على:
-
الخوف من خيبة الأمل.
-
أو الحساسية المفرطة للتقييم.
-
أو ربما التعلق القلق.
الطفل
الذي يعيش تحت سقف توقعات عالية جدًّا قد يشعر أن الخطأ كارثة، حتى إن لم يُعاقَب. والطفل أحيانًا يظن أن الأم تراقب وتقيّم باستمرار.
وإليكِ
توجيهًا عمليًّا قد يساعدك كثيرًا إن شاء الله تعالى:
1- خففي من التسويف ولغة التوقع الدائم.
2-
أكثري من عبارات الأمان غير المشروط: “أنا أحبك حتى لو أخطأت”
3-
افصلي بين الخطأ والشخصية.
4- راقبي لغة جسدك
ونبرة صوتك؛ فالأبناء لا يخافون من القسوة فقط، بل من فقدان القبول.
همسة
أخيرة:
أختي،
أكثري من الحب والاحتواء واحتضان طفلك فهو يحتاج لهذا الأمان وتلك الطمأنينة في
فترته الانتقالية من الطفولة إلى المراهقة، أعانك الله وبارك لك فيه.
روابط ذات صلة:
طفلي ضعيف الثقة بنفسه ويخاف من الخطأ!!