<p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt; text-align:justify;line-height:normal;tab-stops:113.85pt;direction:rtl; unicode-bidi:embed"><span style="font-family: "Simplified Arabic", "serif"; font-size: 16pt;">أنا أب لولد في الصف الثالث الإعدادي. لاحظت أمرًا غريبًا: كلما اقترب من التفوق، يبدأ في إهمال نفسه فجأة، يضيع وقته، ويتعمد التأخر.</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt; text-align:justify;line-height:normal;tab-stops:center 225.65pt;direction:rtl; unicode-bidi:embed"><span lang="AR-EG" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG">قال لي مرة جملة أربكتني:</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt; text-align:justify;line-height:normal;tab-stops:center 225.65pt;direction:rtl; unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span dir="RTL"></span><span lang="AR-EG" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif";mso-fareast-font-family: "Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG"><span dir="RTL"></span><span dir="RTL"></span>“نحن عائلة لا تنجح، كلنا عاديون، فلماذا أكون مختلفًا؟”.</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif";mso-fareast-font-family: "Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt; text-align:justify;line-height:normal;tab-stops:center 225.65pt;direction:rtl; unicode-bidi:embed"><span lang="AR-EG" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG">أصبت بصدمة. نحن لسنا فاشلين، لكننا لم نكن مميزين دراسيًّا.</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif";mso-fareast-font-family: "Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt; text-align:justify;line-height:normal;tab-stops:center 225.65pt;direction:rtl; unicode-bidi:embed"><span lang="AR-EG" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG">هل يخاف من النجاح؟ وهل يمكن أن يرث الإنسان صورة ذهنية عن الفشل؟</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;font-family:"Simplified Arabic","serif";mso-fareast-font-family: "Times New Roman";mso-bidi-language:AR-EG"><o:p></o:p></span></p>
الأخ الكريم،
ما ذكرته ليس
كسلًا، ولا ضعف إرادة، بل قد يكون ما يُعرف في علم النفس بـسقف التوقعات العائلية
غير المعلنة (Family Expectation
Ceiling).
الطفل ينشأ
داخل ما يسمى بـ الهوية الجمعية للأسرة (Family Collective Identity)، وهي مجموعة معتقدات غير مكتوبة عن:
من نحن؟ ماذا
نستحق؟ إلى أي مستوى يمكن أن نصل؟
حين يقول:
“نحن عائلة لا تنجح”، فهو لا يصف واقعًا، بل يعبر عن برمجة معرفية مبكرة (Early
Cognitive Programming).
هذه البرمجة
قد تُكوِّن ما يسمى بـ الخوف اللاواعي من التميز (Unconscious Fear of Differentiation)؛ لأن
التفوق قد يعني - نفسيًّا- الانفصال عن الانتماء.
وهناك مفهوم
مهم هنا يسمى:
الولاء
العائلي غير المرئي (Invisible Family Loyalty).
فبعض الأبناء
يضحون بنجاحهم حتى لا يشعروا بأنهم تجاوزوا آباءهم أو خرجوا عن السرب.
الحل لا يكون
بالضغط أو المقارنة، بل عبر:
إعادة تعريف
هوية الأسرة أمامه: “نحن عائلة تجتهد، ولسنا عائلة محدودة”.
الفصل بين
الانتماء والإنجاز.
تعليمه أن
نجاحه لا يعني خيانة جذوره، بل امتداد لها.
قال تعالى: ﴿وَأَن
لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى﴾؛ فرسالتك له يجب أن تكون: “نجاحك إضافة
لنا، لا خصم منا”.
همسة أخيرة:
بعض الأبناء
لا يخافون الفشل، بل يخافون أن يصبحوا مختلفين عمن يحبون. فطمئن ابنك أن الحب لا
يتلاشى إذا هو تفوق.
روابط ذات صلة: